Mijn naam is Elea Kolkman, ik ben 23 en woon in Eindhoven.
Ik ben in 2011 afgestudeerd aan de AKI (ArtEZ Enschede), in de richting Sculpture+. Mijn afstudeerwerk was een installatie, getiteld:
Als ik later groot ben, word ik een Vogel.
Dit werk is van 8 januari t/m 28 februari te zien in Filter! in Enschede.
Mijn werk gaat over de magische wereld van het kind. Kort gezegd houdt dit de manier in, waarop jonge kinderen, die nog leren praten, de wereld om zich heen ervaren. Ze zitten in hun ontwikkeling nog tussen het onlogische en het logische in, waardoor dit voor hen samen valt. Deze manier van denken en ervaren maakt alles mogelijk. Het is de fase waarin kinderen in monsters onder hun bed of in de kast geloven, zeker weten dat er kaboutertjes en feetjes bestaan en denken dat ‘met het vliegtuig op vakantie gaan’ ook kan betekenen dat je je armen spreidt en er zo achteraan fladdert.
Naarmate mensen ouder en volwassener worden, neemt de logica het denken en ervaren steeds meer over en raken ze deze magie kwijt. In mijn werk probeer ik de magische wereld van het kind weer toegankelijk te maken voor volwassenen, al is het maar voor even, door ze een wereld te laten zien waarin alles mogelijk is, een verhaal te vertellen waarin alles nog kan. Ik put hiervoor vooral uit mijn herinneringen aan mijn eigen kindertijd, toen ik zelf nog dacht dat alles mogelijk was.
‘Blijven hangen in het verleden, kwaad op de wereld, het gebeurt zoals dingen gebeuren, in jezelf geloven, jezelf door en door kennen, perfect leven? Gelijkwaardigheid, gevoelig, wat is het ideale, de gekte van het leven de gekke gewoontes, is dit raar?, je eerste overwinning, een eervolle dood”
Dit zijn woorden en zinnen die mij zijn nagebleven na het zien van de voorstelling MAST, geschreven door Pascal van Hulst en gespeeld door Jord van den Brink. Pascal is een jonge kunstenaar, gevangen door het fenomeen schrijven en is 2de jaars student in Utrecht. Dit stuk is onderdeel van zijn vrije werk en is geïnspireerd op een karakter uit de film Inglorious Bastards. Het gaat over een man met een bijzondere kijk op het leven. Zoals hij zelf schrijft op de uitnodiging: “Schuif aan bij Mast. Wees deel van de partij. Sluit u aan bij haar idealen. Mast spreek voor en tegen u. Voor partijbehoud, lijfsbehoud en om de rode draad te vinden in een zo ingewikkeld bestaan als het onze”. Je wordt echt het verhaal ingetrokken door zijn manier van spelen en vertellen. Het gaat over de alledaagse herkenbare dingen waar je normaal niet bij stilstaat. Er wordt je een soort van spiegel voor gehouden zodat je dit automatisch gaat koppelen aan je eigen omgeving en/of herinneringen uit je eigen leven. Tijdens het verhaal word je overspoeld door gevoelens. De snelle overgangen naar ander een onderwerp maakte het af en toe best lastig om het goed te volgen en alles op te nemen. Een ieder die naar het stuk luistert zal weer andere dingen horen die voor hem of haar belangrijk of inspirerend zijn, een sterke kant van het stuk. De keuze voor deze acteur is goed. Hij doet je geloven dat hij zelf echt zo zou leven en mij een levensles wou leren.
Voordat ik naar de voorstelling ging, had ik eigenlijk nog helemaal geen beeld van waar het stuk over zou gaan. Ik ben dan ook verrast hoe het uiteindelijk is afgelopen. Ik ging nadenken over dingen in het leven waar ik normaal op zondagavond niet echt bij stil zou staan. Met ook af en toe van die verhelderende momentjes, van ‘o ja!’
Een aanrader! Het is een interessant stuk over de dagelijkse dingen in het leven. Volledig geboeid door het verhaal en het spel. De kleine zaal gaf ook een heel intieme sfeer.
Door Linda Eibrink